تو رفته‌ای و من تک و تنهام ، لعنتی

دیگر رسیده است به اینجام ، لعنتی!

تو رفته‌ای و بغض امانم نمی‌دهد

می لرزد از هراس سراپام ، لعنتی !

اصلاً چرا؟چطور؟کجا؟کی؟خدای من...

امشب پر از سؤال و معمّام لعنتی!

حالا درست مثل خودم زخمی‌اند ، چون-

-افتاده‌ای به جان غزلهام ، لعنتی!

شاید نرفته‌ای و همین دور و بر... بله

جائی نشسته‌ای به تماشام لعنتی!

شاید هنوز پیش منی...شايد ...آه ! نه...

لعنت به خوابها و به اوهام ! لعنتی !

تو رفته‌ای و آمدنت با خدا... ببین !

حتّی اگه نخوای تورو می‌خوام...لعنتی...!

نام تو رو بر کنده همه درختان جنگل کنده ام اکنون تمام درختان جنگل تو رو به نام  میشناسند

تا به اسم تو رسیدم ...

قلمم به گریه افتاد !

خدایا دارم بهت ایمان می یارم

کمکم کن

 من توی این لجنزار دیگه دووم نمی یارم

هرگز به کسي دل نبند چون اين دنيا اين قدر کوچيکه که توش دو تا دل کنار هم جا نميشه

 ولي اگه دل بستي هرگز ازش جدا نشو چون اين دنيا اين قدر بزرگه که ديگه پيداش نمي کني

یه روز بهم گفت میخوام باهات دو ست باشم میخوام دوستم داشته باشی

آخه من اینجا خیلی تنهام

بهش لبخند زدم و گفتم باشه .

فکر خوبیه منم خیلی تنهام

یه روز دیگه بهم گفت میخوام تا آخرش باهات بمونم چون تو لیاقتت بیشتر از اینهاست در ضمن واسه اینکه

خودمم هم خیلی تنهام

بهش خندیدم و گفتم من از خدامه

آخه منم خیلی تنهام

یه روز دیگه گفت میخوام برم یه جای دور جایی که هیچ مزاحمی نباشه بعد که همه چی رو به راه شد میام میارمت پهلوی خودم اخه اونجا

هم من خیلی تنهام

یه روز نامه داد و دیدم که نوشته من اینجا یه دوست پیدا کردم میدونی چرا ؟ آخه

من اینجا خیلی تنهام

منم براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم عالیه فکر خوبیه خوشحالم

یه روز تلفن زد و گفت من اینجا قراره با دوستم زندگی کنم تا ابد برای همیشه

دیگه جوابی بهش ندادم  فقط براش یه لبخند کشیدم

حالا دیگه اون تنها نیست و من از این بابت خوشحالم و چیزی که بیشتر خوشحالم میکنه اینه که اون نمیدونه

من هنوز خیلی تنهام 

یکی میدونه دوستش داری و یکی نمیدونه دوستش داری بیچاره اونکه فکر میکنه تو هنوز دوستش داری و تو دوستش نداری بیچاره اون

یک متکا ـ یک لحاف وسط هال دراز کشیده ای با گلهای قالی اشتباه میگیرمت